յյգգ

Երբեմն մենք մայր Թերեզա ենք դառնում մի ուրիշ մարդու համար ելնելով սիրուց, խղճից, կարեկցանքից կամ իլուզիաներից՝ որ ունենք մեր գլխում տվյալ մարդու մասին: Մենք տանջվում ենք հոգեպես ու ֆիզիկապես, հավատարիմ ենք մնում մեր մտացածին սիրուն... Բայց մի օր, մի շատ արևոտ օր՝ լույս է սփռվում ու տեսնում ենք, որ օգտագործված ենք «զոհի» կոմից, որ կանգնած ենք կոտրած տաշտակի առաջ, միայն թե կորցրել ենք թանկագին ժամանակը ու ռեսուրսները: Կարևորն այն է, որ օբյեկտին ոտքի ենք կանգնավնում ու նա թքում է մեր հոգու մեջ, անգամ սիմվոլիկ շնորհակալ չի լինում իր կողքին մնալու ու իրեն սիրելու համար: Դրա համար էլ պիտի հիշենք, մենք ամենաշատն ունենք հենց մեր օգնության կարիքը... Լավ է ուշ, քան երբեք...