Արդյոք արժի խզել ընտանիքիս հետ կապերը ու Հայաստանից հեռանալը
Ես 30-ն անց հայ կին եմ, ապրում եմ Հայաստանում։ Ընտանիքիս կողմից անընդհատ հոգեբանական ճնշման եմ ենթարկվում միայն այն պատճառով, որ դեռ ամուսնացած չեմ և երեխաներ չունեմ։ Ուղղակիորեն չեն պարտադրում ամուսնանալ, բայց առիթը բաց չեն թողնում դա հիշեցնելու, երեսովս տալու և ինձ ամոթի զգացում ներշնչելու համար։ Երբ եղբորս հետ վիճաբանության ժամանակ փորձում եմ իմ տեսակետը հստակ ու մի փոքր բարձրաձայն արտահայտել, անմիջապես փորձում են ինձ լռեցնել՝ ասելով, թե ամուսնացած չլինելուս պատճառով եմ «ագրեսիվ» դարձել։ Միևնույն ժամանակ, երբ եղբայրս ամբողջ ձայնով գոռում է կամ բռունցքով պատերին հարվածում, նրան ոչ միայն չեն դատապարտում, այլ նույնիսկ արդարացնում են։ Նրա վարքի համար երբեք պատասխանատվության չեն ենթարկում։ Ինձ միշտ ստորադասել են միայն կին լինելու պատճառով, իսկ եղբորս խրախուսել են, չնայած նա, ինչպես և հայրս, կանանց նկատմամբ ակնհայտ արհամարհական վերաբերմունք ունի։ Ամենածանրը մորս վերաբերմունքն է։ Իր մեջ տարիներով արմատացած կնատյաց մտածելակերպի պատճառով նա հոգեբանորեն ամենադաժանն է ինձ հետ։ Ընդհանուր առմամբ բոլորը խոսում են վերևից, վիրավորում և նվաստացնում են ինձ։ Բարեկամներն էլ ակնարկում են, թե ես չափազանց զգայուն եմ դարձել՝ «կյանքիս այս փուլում գտնվելու պատճառով», մինչդեռ իմ միակ ակնկալիքը մարդկային տարրական հարգանքն է։ Շատերն ինձ վերաբերվում են այնպես, կարծես լիարժեք մարդ չեմ կամ կյանքում ձախողվել եմ։ Վերջերս վիտամին D-ի խիստ ցածր մակարդակի պատճառով բժշկի դիմեցի։ Կին բժիշկը, մասնագիտական սահմանները լրիվ անտեսելով, հայտարարեց, որ իմ տրամադրությունը հավանաբար միայնակ լինելու հետևանք է, և խորհուրդ տվեց «շուտ ամուսնանալ ու երեխաներ ունենալ»։ Ես երբեք երեխաներ չեմ ցանկացել և ապագայում էլ չեմ պատրաստվում ունենալ, բայց նա ինքնաբերաբար ենթադրել էր, որ դա պետք է իմ կյանքի գլխավոր երազանքն ու նպատակը լինի։ Իրավիճակն այնքան անհեթեթ ու զավեշտալի էր, որ նույնիսկ չկարողացա բարկանալ։ Հասկանում եմ, որ կա՛մ պետք է հեռանամ այս միջավայրից և երկրից, կա՛մ այս բարոյալքող վիճակը կարող է վերջնականապես կոտրել ինձ։ Նույնիսկ վախենում եմ տնից դուրս աշխատել։ Ինքնազբաղված եմ և աշխատում եմ արտասահմանյան հաճախորդների հետ, իսկ երբ սեփական ընտանիքս այսքան դաժան է վերաբերվում ինձ, դժվար է պատկերացնել, թե օտար մարդիկ ինչպես կարող են իմ չամուսնացած լինելու հանգամանքն օգտագործել իմ դեմ։ Ուստի խորհուրդների կարիք ունեմ։ Ձեր կարծիքով՝ որքանո՞վ խելամիտ կլինի՝ 1. երկրից հեռանալու որոշում կայացնելու դեպքում ներգաղթի կամ միգրացիոն կենտրոնում այս ամենը ներկայացնել որպես հեռանալու իրական և հիմնավոր պատճառ, 2. ամբողջությամբ խզել կապերս ընտանիքիս հետ՝ հաշվի առնելով, որ նրանք իմ կյանքը դժոխքի են վերածել՝ անկախ նրանից՝ կմնամ Հայաստանում, թե կհեռանամ։ Շնորհակալ կլինեմ ցանկացած խորհրդի համար։ Տեքստը պահպանել եմ անկեղծ ու հուզական, բայց դարձրել եմ ավելի բնական և համոզիչ հայ ընթերցողի համար։