Գեյ
Ես գեյ եմ, առաջին անգամն է, որ գրում եմ դրա մասին ու ինչ-որ նյութ եմ տեղադրում այստեղ։ Ես 23 տարեկն եմ ու իմ ամբողջ կյանքի ընթացքում չեմ հիշում, որ ինձ աղջիկներ հետաքրքրեն։ Ես շատ եմ տանջվել և մտածել ամաչել իմ ով լինելում, չեմ ընդունել ինձ ամեն անգամ ասել եմ կվերջանա, մի օր ես չեմ կարող գեյ լինել, բայց չէ, ես չեմ կարող դեմ գնալ իմ բնության դեմ, չեմ կարող փոխել ինձր, որովհետև էս ա իմ էությունը, ես սենց եմ ծվնել։ Առաջին անգամ տղամարդու հետ հանդիպել եմ 16 տարեկանում ու ինձ միշտ հետաքրքրեն են տարիքով տղամարդիկ ինձնից 20 կամ 15 տարի մեծ, երբեք չեմ ունեցել հարաբերոթւոյւն երիտասարդի հետ։ 16 տարեկանից հետո սկսեցի հանդիպել տղամարդկանց հետ, միևնույն ժամանակ աղջիկների հետ, որովհետև յուրաքանչյուր հանդիպումից հետո ես ասում էի՝ վերջ սա վերիջն անգամնա, բայց չէի կարողանում դիմադրել իմ ցանկություններին, և 2 տարի առաջ ես հանդիպեցի նրան, այն տղամարդուն, ով իմ կյանքը փոխեց , լցրեց իմ կյանքը, երջանկացրեց ինձ, նա ինձ փոխեց, իմ կյանքը լցրեց։ Ես նախկիոնւմ աբսուրդ էի համարում տղամարդու հետ երկարատև հարաբերությունները և մտածում էի՝ սեր չի կարող լինել տղամարդկանց միջև, բայց երկու ամիս անց մենք խոստովանեցինք իրար մեր սիրո մասին, և մենք ստեղծեցինք մի աշխարհ, մի հեքիաթ, որ երկուսիս կյանքւմ չի եղել․․․․Մեր մեջ շատ մեծ տարիքային տաբերություն կա, բայց դա մեզ մոտ չի զգացվում, մենք իրարից շատ տարբեր ենք, բայց մեզ իրար հետ ձանձրալի չի, մենք չենք կարողանում առանց իրար․․․․բայց որոշ ժամանակ անց ես սսկեցի դավաճանել, չգիտեմ խի, ես էլ չեմ կարողանում․․․դավաճանել եմ իրան մոտ 10 անգամ, 2 տարվա մեջ, չէի ուզւոմ, բայց չէի կարողանում դիմադրել էդ ցանկությունը ուրիշի հետ լինելու, ես իրան սիրում եմ իմ կյանքից շատ ինքը ինձ բավարարում եմ սեքսուալ և մնացած ամեն ինչով, բայց իմ մեջ կար ցանկություն, որը չէր անցնում ու ես չդիմադրելով տրվեցի էդ զգացմունքներին․․․․որոշ ժամանակ անց իրան պատմեցի դավաճանություններիս մեկի մասին․․․որովհետև իմացեր էի, որ ինքը ճանաչում ա էդ մարդկանցից մեկին, ում հետ ես իրան դավաճանել եմ ու ինքը ուզում էր, որ ես ամեն ինչ պատմեի, բաց ես լռեցի ու լռեցի ավելի բարդացրեց․․․ինքը ինձ ներեց և մենք էլի երջանիկ էինք այս անգամ ավելի երջանիկ ու մեր կապը ավելի հզոր էր, մի տարի անց նա իմանում է որոշ բաներ և ինձ հարցնում է՝ արդյոք ես իրեն դավաճանել եմ, թե չէ, ես հիմա չեմ ուզում մանրամասն գրեմ բայց ես իրեն պատմեցի ամեն ինչ, ինչ արել էի իրենից թաքուն, ամեն ինչ․․․․բայց մի բան կա, որ չի անցնում՝ վախ, ինքը ունի վախ, որ ես էլի իրան կդավաճանեմ, իսկ ես ունեմ իմ մեջ վախ, որ ինքը հիմա կսկսի ինձ դավաճանել, ուղղակի վրեժ լուծելու համար։ Ես չգիտեմ ինչ անեմ, ես զգում եմ, որ ինքը ինձ մի քանի հարցերում խաբելա, բայց ինքը պնդումա, որ ինքը ասելա ես չեմ հիշում, ու հիմա իմ մեջ էլ վախ կա, որ ինքը կարողա սկսի խաբել․․․ես հասկանում եմ, որ ինքը իրավունք ունի, ես արժանի եմ ժ, ինքը ինձ նվիրվել էր ու ես իրան խաբել եմ ու դավաճանել ստորի պես, բայց ես ուզում եմ իրա հետ լինեմ, ես չեմ պատկերացնում իմ կյանքը առանց իրա, ուզում եմ սաղ կյանքս լինեմ իրա կողքին ու ամուսնանամ իրա հետ․․․․խնդրում եմ խորհուրդ տվեց ոնց անեմ որ և իմ, և իրա վախերը անցնեն