#նրանք չեն հասկանում

Աղջիկ եմ, ունեմ ավանդական սեռական կողմնորոշում, ունեմ ընկեր: Բայց չգիտեմ երբեմն-երբեմն հետս ինչ ա կատարվում... ուզում եմ տրվել կնոջ, տրվել ինքնամոռաց, անմնացորդ...

Մեր մոտ Հայաստանում ընդունված ա որ աղջիկը պիտի կույս լինի մինչև ամուսնանալը, բայց ես ուզում եմ նենց աղջիկ , որ իրան տենցա ցույց տալիս, բոլորը գիտեն թե ինքը բոլոր այսպես ասած ավանդույթներին հետևում ա ու կույս ա , բայց իրականում բոլորին հակառակ վայելում ա կյանքը......

բարև բոլորին,,,ես 15 տարեկան տղա եմ: Ինձ չափազանց մենակ եմ զգում, երբեմն թվում է,թե դեպրեսիայի մեջ եմ...պատճառն այն է, որ ոչ ոք չի ուզում ինձ լսել, հաճախ կարիք եմ ունենում ինչ-որ մեկի հետ կիսվելու այնպիսի հարցերով որոնցով չեմ կարող կիսվել ծնողներիս հետ,բայց ընկերներս միշտ ակնհայտ կերպով փոխում են թեման...ես միշտ լսողի դերում եմ,խորհրդատուի,,,բայց ոչ ոք չի ցանկանում լսել ինձ: Այսպես ասած՝ nobody want to hear me and understand

ես 24 տարեկան տղա եմ, ունեցել եմ ընկերուհի, ում հետ վարել եմ սեռական ակտիվ կյանք։ Բաժանվելուց հետո չէի կարողանում այլ կանանց հետ հարաբերություն ունենալ և սկսեցի փորձել տղաների հետ։ Ինչ անեմ, որ կարողանամ վերադառնալ նախկին  և նորմալ սեռական կողմնորոշմանս։

Շատ եմ ամաչում, ամեն ինչում միշտ ուզեցել եմ ազատ լինեմ, ամեն ինչում, բայց ներվայնանում եմ, չի ստացվում ,ինչից կլինի․․․

Սաղ կյանք մտածել եմ ու չեմ հասկացել այդ միակ հարցի պատասխանը:  Չգիտեմ ոնց ձեզ գրեմ ու հարցնեմ, որ ինձ հասկանաք: Ես 19 տարեկան եմ: Արդեն հասուն կյանք եմ մտնում: <br />Սաղ հարցերի պատասխանները գտել եմ, բացի դրանից: Ում հարցնում եմ կամ ծիծաղում է, կամ չի պատասխանում. Հատկապես այդ հարցը իմ մոտ առաջանում է դեկտեմբերից: Լավ, հարցնում եմ ձեզ. ինձ ասեք` Ձմեռ պապ գոյություն ունի՞: 

<p dir="ltr">Ես երևի լեսբուհի եմ դարձել, բայց ոչ ոք չունեմ իմ կյանքում...</p> <div><br /></div>

Դեռևս լուռ նստած էինք՝ յուրաքանչյուրս սեփական մտքերով տարված, մեկ էլ հանկարծ հասկացա, որ բոլոր սովորական մարդիկ ամեն օր կանոնավոր սնվում են՝ նախաճաշ, ճաշ, ընթիրք... Իսկ ես չեմ էլ հիշում, թե երբ եմ վերջին անգամ ՛՛իսկականից՛՛ նախաճաշել․ անցած ամի՞ս էր։ Գուցե ավելի շու՞տ։ Չեմ հիշում․․․ Հիմա էլ, երբ նստած ենք դեմ դիմաց, նա զանազան թխվածքաբլիթներ ու մրգային պաղպաղակ է պատվիրել, իսկ ես միայն դառը սուրճ եմ խմում։ Ասում եմ, որ սոված չեմ, տանը կերել եմ։ Իսկ իրականում քաղցից գլուխս ուժեղ պտտվում է, թվում է՝ հիմա գիտակցությունս կկորցնեմ, բայց դեռ դիմանում եմ։ Չեմ կարող ուտել։ Չեմ ուզում։

22 տարեկան եմ: 14 տարեկանից սկսած ինքնասպանության փորձեր եմ արել: Ամեն անգամ մի բան խանգարում էր, որ ուզածիս հասնեի: Բայց արդեն չեմ կարում շարունակեմ ապրել, իմաստ էլ չեմ գտնում: Ընգերներ չունեմ, աշխատանք չունեմ,սովորելու նկատմամբ էլ հետաքրքրությունս կորցրել եմ: Ամենօրյա Սթրեսների պատճառով 43 կիլոգրամ եմ կշռում: Որոշել եմ մոտ օրերս վերջնականապես ինձ սպանել: Շատ եմ փորձել ուղղվել, կյանքս զրոյից սկսել, բայց ամեն անգամ ձախողվել եմ: Չգիտեմ` ոնց ընտանիքիս բացատրեմ էտ, որ ծանր չտանեն իմ մահը: Չգիտեմ արդեն որն ա ճիշտ, որը սխալ: Բայց իրոք էլ չեմ դիմանում

35 տարեկան տղա եմ...ուզում եմ մի փոքր պատմեմ իմ կյանքից, ունեմ հայր, մայր, քույր մեծ ու եղբայր էլի ինձնից մեծ. ես տան փոքրն եմ, հայրս խմիչքի հետ սեր ունի, 12 տարեկան եմ եղել, երբ հայրս սկսեց չաշխատել, այդ ժամանամ եղբայրս բանակում էր, իսկ քույրս սովորում էր բժշկական համալսարանում<br />և ժամանակն էր որպիսի վարձը մուծվեր քրոջս, իսկ հայրս մենակ խմում էր, մի գլուխ դաժե հացի փող չէր բերում տուն, ստիպված գնացի հացի փռում սկսեցի բանվորություն անել, գնում էի գործի տո գալիս տուն սունկես վերցնում գնում դասի. հացի էդ ջենջի հոտն էլ վրայիցս գալիս էր, հիշում եմ այսօրվա նմա, մի խոսքով 12 տարեկանից սկսեցի ընտանիք պահել, 14 տարեկան էի եղբայրս եկավ բանակից, քույրս էլ ավարտեց ինստիտուտը, եղբայրս ուսումը կիսատ էր թողել ու գնաց շարունակելու. ես դուրս եկա փռից ու մտա նունի շուկայում բանվորություն անելու, որպեսզի ավելի վաստակեմ ու կարողանամ եղբորս ուսման վարձն էլ մուծեմ, անցան տարիներ եղբայրս էլ ավարտեց ու ես գնացի բանակ էն հույսով, որ կգամ իրանք էլ կաշխատեն ու իմ համար էլ կլինի, ինձ էլ ուսման կտան: Մի խոսքով...

Իմ մեծ գաղտնիքն այն է, որ ինձ գրավում են աղջիկները ( ես ինքս էլ աղջիկ եմ): Հաճախ աննկարագրելի մեծ ցանկություն եմունենում ընկերուհու հետ բուռն ու կրքոտ սիրով զբաղվելու բայց չեմ գտնում ենպիսի վստահելի աղջկա կամ կնով ով անկողնային ընկերուհի չի լինի այլ կյանքի, ում իրոք կսիրեմ ու կվստահեմ,,,,,,,, ոնց կամ որտեղից գտնեմ տենց անկաշկանդ պարզ ու հասարակ աղջկա ով իմ հետ ամեն տեսակ խենթության պատրաստ կլինի.....

Ես շատ ուժեղ եմ կակազում, գրեթե չեմ կարողանում ոչինչ հասկացնել մարդկանց, իմ խոսելուց ոչինչ չեն հասկանում ոչ ոք ու ես ինձ վատ եմ զգում, իմ մոտ մանկուց ա դա եղել, դրա համար չունեմ ընկերներ, միշտ երազել եմ մարդկանց , ովքեր կարողանում են հեշտորեն խոսել, իսկ ինձ համար դա տառապանք է, թե ինչու հենց ես պետք է այդպես լինեմ

Մեծ ցանկություն ունեմ ականատես լինելու երկու տղաների սեռական մտերմությանը...

Ես չգիտեմ որտեղից ա էդ հիմարությունը իմ մոտ հայտնվե, բայց եղելա սկսած 5-6 տարեկանից, պարզ ա չէի հասկանում ինչը ինչոց, շատ տարիներ աց հասկացա, որ էդ հազվագյուտ չի, շատ հաճախա հանդիպում ու այլասերվածություն ա կարելիա ասել (իզվռաշենեցություն). Խոսքի ասյպես կոչված "Feet Fetish"-ի մասին ա: Աղջիկների սիրուն (քիչ հանդիպող) ոտքերի սխալ ընկալում :D Ես էդ միշտ փորձել եմ  ռադ անեմ իմ մոտից, սկսած երևի 15 տարեկանից, երբ հասկացա էդ ինչա: Բայց անհնար ա անընդհատ քեզ խաբես....Ես լրիվ նորմալ տղա եմ, ուղղակի եդ անասում զգացողությունն ա, որ ըսկի սեքսի ժամանակ իմ մոտ չի անցնում: Չգիտեմ ոնց դեմը առնեմ: Ես միշտ էլ այլասերված բաներ ունեցել եմ, բայց էդ ախր սլիշկըմ ա էլի: Սկսած 5-6 տարեկանից ինձ ձգում են սիրուն աղջիկների  սիրուն ոտքերը ու ասենք էդ մի պիզդեցա լրիվ: Ամարը մի հատ տանջանք ա սկսում մոտս, որ թեկուզ ասենք գնում եմ հանգստանալու, ծովի ափ, կակ բասեյն, էդ մի ահավոր ա երևույթ ա: Նույնն ա, ոնց որ 10 տարի ուզես սեքս անես, դեմդ գա էն մասը բաց ծիտ ոտերը չռած կանգնի ու չկարանաս մտցնես:

բարև ձեզ ես 16 տարեկան աղջիկ եմ: ուզում եմ ծանոթանամ 16-20 տարեկան տղայո հետ խնդրում եմ արձագանքեք