#նրանք չեն հասկանում

Ես ապրումեմ Մոսկվա քաղաքում։ Իմ ամուսինը ինձ հետ համարըա սեկսով չի զբաղվում, նա մենակ ինձ անում է Կունի, իսկ ինքս պրծնումեմ 2-3 անգամ, իսկ ինքը պրծնում է ձեռով, եվ լրիվ թորմը ինձ վրա թաֆում։ Ինչ անեմ, դա նորմա՞լ է։

արդեն տևական ժամանակ է գիտակցում եմ որ մահու չափ ցանկանում եմ տրվել հարազատ եղբորս, անում եմ հնարավոր ամեն ինչ նրան գրգռելու համար,ոնց որ ինքնելա ինձ ուզում ,մի քանի անգամ բռնացրել եմ ներքնազգեստիս վրա ձեռնաշարժությամբ զբաղվելիս, ես 23 տարեկան եմ ինքը 19, կույս եմ բայց սեքսից շատ բան գիտեմ: վախենում եմ կտրուկ քայլերի դիմեմ, մամաենց ասի. գիտեմ որ արածս ստորությունա մեղմ ասած, բայց ...;

Ինձ մի հարց է տանջում, միթե՞ ամուսնալուցվաց աղջիկը չի կարող նորից ամուսնանալ. Ես չեմ ուզում սիրեկան ունենալ ,եվ ոչ մեկ չի եղել իմ կյանքում ինձ համար շատ դժվար է ինչպես վարվել՞,երբ անկություններտ խեղտում են,սակայն չես ուզում ոչ մեկինը լինել,բայց միևնույն ժամանակ ուզում ես. խնդրում եմ ոգնեք

Ես գջվէլ էմ, էս ահավոր խանդոտ եմ, էս զզվում եմ իմ բնավորությունից, խանդում էմ ընկերոջս, մեռնում եմ էրբ ուրիշին է նայում, ամբոխջ օրն իր սօց կայքէրի էջէրում էմ, մէկի նկարն հավանում է կրիվ էմ անում, ինքը խոստովանում է վոր շնչին էմ նստէլ արդէն, վոնց փոխվեմ???

Ես 21 տարեկան եմ..., սիրում եմ սեքս, վոչ բոլոր հէտ էմ կարոxանում կիսվէլ, անգամ ընկէրոջս հէտ չեմ կարում նորմալ xոսամ այդ թէմայից. xորհուրդ կտաք??

Ես 26 տարեկան եմ, ամուսնացած եմ... Սիրում եմ կոպիտ, արագ սեկս , հաձախ ցանկություն եմ ունենում պրծնել ընկերոհուս բերանի մեջ, կամ դեմքին... Կնոջս հետ այդպիսի սեկս անհնար է, չի հասկանա...

Մարդկանց մեջ սովորոբար ես շատ համեստ եմ ու ամաչկոտ, բայց տանը հայելու առաջ դառնում եմ սուպեր մեգա մերկամարուհի:

Ես ինադու չաղացել եմ ու փորս մեծացրել, իբր թե հղի եմ: Ապրում եմ մենակ: Ու ինքս ինձ ձևացնում եմ, որ ես հղի եմ, խոսում եմ փորիս հետ, ինձ դուր է գալիս հղի լինել: Ուզում եմ երեխա ունենալ:

Մտքումս մի միտք ա ծագել ուզում եմ ընկերուհուս ճակատին կնիք դնեմ "իմ սեփականությունն է" գրությամբ, բայց նա չի հասկանա:

Ես տղա եմ ու զբաղվում եմ բալետով: Եթե պապաս իմանա, ինձ տնից կհանի:

Այս կյանքը ինձ համար բոլորովին անհետաքրքիր ա: Ամեն օր ես նույն բանն եմ անում: Ես չունեմ նպատակներ, երազանքներ, մոտիվացիա: Ինձ ոչինչ չի ոգեշնչում: Զգում եմ ոնց եմ դանդաղ մահանում:

Ծնվել եմ ապրիլի 1-ին: Ու ամեն անգամ ծնունդդ շնորհավորի տեղը ինձ ասում են՝ ապրիլի մեկդ շնորհավոր:

Ամուսնացել եմ նախկինում անբարոյական աղջկա հետ ու շատ եմ փոշմանել :((

Սիրում եմ մի տղայի ով թմրամոլ է: Բուժվել չի ցանկանում, իս եթե նրանից հեռանամ ինքս կմեռնեմ:

Այսօր մի շատ գեղեցիկ տղայի եմ հանդիպել, ես արդեն մեր հարսանիքն էի պատկերացնում, հետո, թե ինչպես ենք մեր երեխաներին դաստարակում և այլն: Բայց նա կողքով անցավ ու ինձ նույնիսկ չնկատեց: