Ես 30-ն անց հայ կին եմ, ապրում եմ Հայաստանում։ Ընտանիքիս կողմից անընդհատ հոգեբանական ճնշման եմ ենթարկվում միայն այն պատճառով, որ դեռ ամուսնացած չեմ և երեխաներ չունեմ։ Ուղղակիորեն չեն պարտադրում ամուսնանալ, բայց առիթը բաց չեն թողնում դա հիշեցնելու, երեսովս տալու և ինձ ամոթի զգացում ներշնչելու համար։ Երբ եղբորս հետ վիճաբանության ժամանակ փորձում եմ իմ տեսակետը հստակ ու մի փոքր բարձրաձայն արտահայտել, անմիջապես փորձում են ինձ լռեցնել՝ ասելով, թե ամուսնացած չլինելուս պատճառով եմ «ագրեսիվ» դարձել։ Միևնույն ժամանակ, երբ եղբայրս ամբողջ ձայնով գոռում է կամ բռունցքով պատերին հարվածում, նրան ոչ միայն չեն դատապարտում, այլ նույնիսկ արդարացնում են։ Նրա վարքի համար երբեք պատասխանատվության չեն ենթարկում։ Ինձ միշտ ստորադասել են միայն կին լինելու պատճառով, իսկ եղբորս խրախուսել են, չնայած նա, ինչպես և հայրս, կանանց նկատմամբ ակնհայտ արհամարհական վերաբերմունք ունի։ Ամենածանրը մորս վերաբերմունքն է։ Իր մեջ տարիներով արմատացած կնատյաց մտածելակերպի պատճառով նա հոգեբանորեն ամենադաժանն է ինձ հետ։ Ընդհանուր առմամ...
Read moreբարև բոլորին,,,ես 15 տարեկան տղա եմ: Ինձ չափազանց մենակ եմ զգում, երբեմն թվում է,թե դեպրեսիայի մեջ եմ...պատճառն այն է, որ ոչ ոք չի ուզում ինձ լսել, հաճախ կարիք եմ ունենում ինչ-որ մեկի հետ կիսվելու այնպիսի հարցերով որոնցով չեմ կարող կիսվել ծնողներիս հետ,բայց ընկերներս միշտ ակնհայտ կերպով փոխում են թեման...ես միշտ լսողի դերում եմ,խորհրդատուի,,,բայց ոչ ոք չի ցանկանում լսել ինձ: Այսպես ասած՝ nobody want to hear me and understand
Գիշեր է... Գիտակցության, ռոմանտիկայի, անձնական ցավի, անցյալի հուշերի, ապագայի անորոշության ու օդում կախված մտքերի տեղատարափ է իմ ուղեղում, իսկ սրտումս՝ կիսաքայքայված կարոտ, մասնատված զգացմունքներ, ափսոսանք, լքված լինելու ու միաժամանակ ինքնապաշտպանվածության զգացում: Քո մասին չգիտեմ էլ թե ո՞րերորդ գրվածքն ու երևի թե տրիլիոներորդ մտքերը: Ես գիտեմ, որ անգամ չես էլ կարող պատկերացնել , թե ինչ կա իմ մեջ քո նկատմամբ: Չգիտեմ էլ էս շնորհ է, թե անեծք: Բայց գիտե՞ս, ես զգում եմ որ ապրումներս ու զգացմունքներս անցել են մի նոր հարթություն, որտեղ խանդը կամ անինքնավստահությունը չեն որ ուղեկցում են, հիմա մի տեսակ տիեզերական խաղաղ եմ ու պատրաստ եմ ընդունել քո ու ճակատագրի յուրաքանչյուր որոշում... Միայն մի բան եմ ուզում իմանաս, որ իմ դեպի քեզ ընդառաջ գալու պատճառները կիրքը կամ հետաքրքրությունը չեն, այլ վերերկնային ու տիեզերական սերը...
Barev dzez, mi banrm uzum harcnem, ete axjiky kuys chi.linum , amusnanuma araji gishery txan khaskana vor axjike kuys chi?
Ես բոլորին ասում եմ որ հայրս մահացել է: Բայց իրականում նա ուրիշ կնոջ մոտ է գնացել, ինձ ու մամայիս թողնելուվ մենակ, երբ ես 16 տարեկան էի:
22 տարեկան եմ: 14 տարեկանից սկսած ինքնասպանության փորձեր եմ արել: Ամեն անգամ մի բան խանգարում էր, որ ուզածիս հասնեի: Բայց արդեն չեմ կարում շարունակեմ ապրել, իմաստ էլ չեմ գտնում: Ընգերներ չունեմ, աշխատանք չունեմ,սովորելու նկատմամբ էլ հետաքրքրությունս կորցրել եմ: Ամենօրյա Սթրեսների պատճառով 43 կիլոգրամ եմ կշռում: Որոշել եմ մոտ օրերս վերջնականապես ինձ սպանել: Շատ եմ փորձել ուղղվել, կյանքս զրոյից սկսել, բայց ամեն անգամ ձախողվել եմ: Չգիտեմ` ոնց ընտանիքիս բացատրեմ էտ, որ ծանր չտանեն իմ մահը: Չգիտեմ արդեն որն ա ճիշտ, որը սխալ: Բայց իրոք էլ չեմ դիմանում
Ինձ նյարդայնացնում են աղջիկները, իրենց ամուսնության օրը նույնիսկ մտնում են ՖԲ ու թարմացնում են գլխավոր նկարը, որ բոլոր վիրտուալ ընկերները կուրսի լինեն:
Բարեվ ձեզ ես 20 տարեկան եմ։ես 16 տարեկանից պարբերաբար սեքսով եմ զբաղվել հորաքրոջս տղաի հետ և դա ինց դուր եր գալիս։հիմս նա ամուսնացել է և մենք ել չենք հանդիպում։բայց նրան տեդնելիս ուզում եմ առանց որևե բառ ասելու տրվեմ նրան։աղջիկների հետ ոչինչ չի ստացվեւմ։ասեք ոնց մոռանամ նրան և նորմսլ ապրեն
ես 24 տարեկան տղա եմ, ունեցել եմ ընկերուհի, ում հետ վարել եմ սեռական ակտիվ կյանք։ Բաժանվելուց հետո չէի կարողանում այլ կանանց հետ հարաբերություն ունենալ և սկսեցի փորձել տղաների հետ։ Ինչ անեմ, որ կարողանամ վերադառնալ նախկին և նորմալ սեռական կողմնորոշմանս։
Օրն արևոտ ու տաք աշնանային էր, թեև գիշերը հորդառատ անձրև էր տեղացել: Այգում մնացել էին խորը ջրափոսեր, որոնց վրա պտտվում ու թեքվում էին արդեն թրջված դեղնավուն տերևները: Արևի ճառագայթները արտացոլվում էին ջրում, ստեղծելով փոքրիկ մարգարիտաշող լույսեր, և թվում էր, թե այգին փայլում է վերջին աշնանային ուրախությամբ: Թեթև օդի շունչը բուրում էր խոնավ հողով ու պոկված տերևներով, իսկ տաք արևի լույսը շոյում էր դեմքիս ու ձեռքերս՝ ստեղծելով յուրահատուկ հարմարավետություն: Ես բռնեցի նրա ձեռքը, զգուշորեն անցնելով ջրափոսի վրայով: Նա ծիծաղեց, մի փոքր կորցնելով հավասարակշռությունը, ու նրա ծիծաղը լցնում էր օդը արևի նման շողերով: Նա բուրում էր դեղձի քաղցր ու մեղմ հոտով, որը ամբողջ օրը ինձ հիշեցնում էր տաք աշնան Երևանը և սիրահարված ամառային երեկոների ջերմությունը: Նրա խուճուճ շագանակագույն մազերը փայլում էին արևի ճառագայթների տակ, խաղում քամուց, և ես չէի կարողանում աչքերս նրանից կտրել: Ես անցնում էի ձեռքով նրա մազերի միջով, շնչում նրանց հոտը՝ փորձելով պահել այս պահը հավերժ: Մենք քայլում էինք դանդաղ, ձգելով այ...
Read moreՀաճախ եմ ինձ մի հարց տալիս, ինչպե՞ս ազատվեմ քո մասին մտքերից, մարդկանց մեջ քեզ փնտրելու սովորությունից, Քեզնից... Հաճախ եմ տալիս մյուս հարցս, թե իրո՞ք ուզում եմ քեզնից ազատվել: -Չգիտեմ: Քո հետ ես մենակ եմ, առանց քեզ՝ ավելի քան մենակ: