Կիսվիր քո գաղտնիքով անանուն

33 տարեկան եմ:Արդեն 5 տարի է ինչ ամուսնացած եմ: Ամբողջ կյանքում երազել եմ երեխաներ ունենալու մասին,ամենաքիչը չորսը:Բայց մեզ մոտ դա չի ստացվում, որովհետեև զբաղվում ենք սեքսով երեք ամիսը մեկ, և մեզ երկուսիս ավելին պետք էլ չի:

Ամուսնացել եմ նախկինում անբարոյական աղջկա հետ ու շատ եմ փոշմանել :((

Այսօր կարդացի քրոջս հաղորդագրությունները նրա հին ընկերուհիներից մեկի հետ, և հասկացա որ նրանք ավելին են եղել քանց ուղղակի ընկերներ,որ նրանց միջև "սեր" է եղել:Չնայած նրան որ քույրս արդեն վաղուց ամուսնացած է , ամուսինը նրան լավ չի վերաբերվում:Այդ պատճառով,բոլորը խղճում են քրոջս,բացի ինձնից,ասելով որ ամուսինը փչացրել է նրա կյանքը:Մայրիկիս եմ խղճում,չեմ կարղ պատմել կարդացածս:

Կրծքերիս ծայրերը մազոտ են, բայց դե ես աղջիկ եմ :( Եվ ամեն անգամ սափրվելիս ստիպված դրանք ել եմ սափրում:Պատկերացնում եմ թե ոնց է լինելու երբ երեխաներիս կրծքով կերակրեմ:Ամոթ է և ծիծաղելի:

Հարսանիքս երեք օրից է: Այսօր գտա նրա էջը ծանոթությունների կայքերում, նա փորձում է տարբեր քածերի հետ ծանոթանալ:Ասաց որ դա նրա համար ուղղակի զբաղմունք է:Չգիտեմ ոնց է լինելու մեր ընտանեկան կյանքը:

Այսօր առաջին անգամ այցելեցի սթրիփթիզ գիշերային ակումբ ընկերոջս ծնունդին:Միաժամանակ էլ իմացա որտեղ և ինչ է աշխատում ընկերուհիս:

Սիրում եմ մի տղայի ով թմրամոլ է: Բուժվել չի ցանկանում, իս եթե նրանից հեռանամ ինքս կմեռնեմ:

Ամառ էր,որոշեցի հանդիպել մի աղջկա:Հանդիպման ժամանակ կիսաշրջազգեստը մի քիչ բարձրացավ և ես նկատեցի, որ նրա ոտքերը ծնկից վերև սափրված չէն: Հեռացա և այլեոս չեմ շբվում նրա հետ:Վերջերս տեսա նրան, բոլորին նա դուր է գալիս,իսկ ես երբ հիշում եմ տեսածս, մի տեսակ զզվանք է առաջանում մոտս:

Ես ցանկություն չունեմ ամուսնանալ, ես ցանկություն չունեմ շատ երեխաներ ունենալ, ես ուղղակի տղամարդ եմ ուզում:

Կրծքերս շատ փոքր են : Այդ պատճառով շատ եմ կոմպլեքսավորվում և միշտ ուրախանում եմ երբ ֆիլմերում փոքր կրծքերով դերասանւհիներ են նկարահանվում:

Աղջիկս ամուսնանում է իմ նախկին ընկերոջ տղայի հետ: Իմ և նրա բաժանումը շատ ցավոտ էր: 7 տարի հանդիպել ենք: Այսօր մի սեղանի շուրջ ենք նստում, երկուսս էլ 45 տարեկան ենք, սիրտս ճմլվում է… երկուսս էլ լռում ենք:

Երբ ես վիճում էի տանեցիներիս հետ, վերցնում էի դանակը ու սկսում էի ձեռքերս կտրտել: Հիմա ձեռքերիս վրա շատ սպիեր կան, չգիտեմ թե ինչի էի դա անում, բայց ամեն մի սպին ասում է, որ ես շատ վատ վիճակում եմ եղել այդ ժամանակ: Ես արդեն մեծացել եմ ու էլ այդպիսի բաներ չեմ անում, բայց երբ նայում եմ դրանց հիշում եմ՝ ես ինչքան վատ էի ինձ զգում:

Ես գումար էի հավաքում, որ մամայիս նվեր առնեմ…հավաքում էի արդեն 2 տարի, որ 50 ամյակին նվեր անեմ: Ամեն ինչում խնայում էի: Փողերն էլ պահում էի հասարակ տուփի մեջ, իսկ մաման վերցրել ու գցել է աղբարկղը այդ տուփը:

Չեմ կարողանում հասարակական վայրերում հանգիստ բանան ուտել, ինձ հիմար եմ զգում:

Ես 23 տարեկան եմ: Հերիք չի, որ սիրահարվել եմ, հերիք չի, որ նա 16 տարեկան է, իր հայրը ամուսնուս լավագույն ընկերն է, այսինքն, ես նույնիսկ նրա հետ շփվելու հնարավորություն էլ չունեմ, նա իր հոր հետ հաճախ է մեր տուն գալիս: Չգիտեմ ինչ անեմ հիմա: