Չգիտեմ սա երևի ինչ-որ հոգեբանական շեղում է, բայց ես սիրում եմ վիրտուալ կյանքով ապրել: Ես կարող եմ ժամերով նստել համակարգչի առաջ, գրվել տարբեր տղաների հետ, վիրտուալ ֆլրիտ անեմ իրենց հետ, բայց ես երբեք ցանկություն չեմ ունենում նրանց հետ բնականից հանդիպել: Ես 18 տարեկան եմ, գեղեցիկ աղջիկ եմ, կոմպլեքսներ էլ չունեմ, բաըց բնական շփումը ինձ չի ձգում:
Պատահական նկատել եմ, որ իմ սիրած տղան նորց սկսել է մտնել ծանոթությունների կայք, որտեղ և մենք ծանոթացել ենք: Մեկ տարի է ինչ միասին ենք ու հարաբերությունների սկսելուց հետո նա էլ չեր մտնում այդ կայքը: Շատ ցավոտ է, ես նրան սիրում եմ:
Երեկ միայնակությունից համարյա կես ժամ հայլու դիմաց ինքս ինձ հետ խոսում էի, ի՞նչ է կատարվում հետս:
Ինտերնետով մի աղջկա հետ ծանոթացա, համեստ, սիրուն, խելացի, կենսուրախ, մի խոսքով՝ ինչպես, որ երազում էի, սիրահարվեցի, իսկ նա 2 ամիս հետո ասաց, որ նա լեսբուհի է, իսկ այն ամենը, ինչ մեր միջև տեղի եր ունեցել, ուղակի գրազի արդյունք է, ասաց, որ ընկերուհիրեի հետ գրազ էր եկել, որ նա չի կարող տղու հետ լինել 2 ամսից ավել:
Հաճախ կարդում եմ այս գաղտնիքները ու գիտակցում, որ իմ կյանքը շատ անհետաքրքիր ու ձանձրալի է:
Երբ համբուրում եմ ամուսնուս, պատկերացնում եմ, որ իմ նախկին սերն է, շատ եմ վախում հանկարծ անունները չշփոթեմ:
Հանդիպում էի մի աղջկա հետ, մի օր հասկացանք, որ իրար համար չենք մենք: 2 տարի չէինք տեսել իրար: Պատահաբար հանդիպեցինք տրանսպորտում, խոսեցինք, սրճարանում նստեցինք , ես նայում էի իր վրա ու ինքս ինձ մտածում, թե ինչքան հիմար էի, որ բաց եմ թողել նրան, որորվհետեվ նա այն աղջիկն է ում հետ ես կանցկացնեի ամբողջ կյանքս ու ուզում եմ, որ նա իմ երեխաների մայրը լինի: բայց գիտեմ, որ դա անհնար է որովհետեվ նա 3 ամիս առաջ ամուսնացել է ու հղի է:
Ես բոլորին ասում եմ որ հայրս մահացել է: Բայց իրականում նա ուրիշ կնոջ մոտ է գնացել, ինձ ու մամայիս թողնելուվ մենակ, երբ ես 16 տարեկան էի:
Գաղտնիքներ
322
Մեկնաբանություններ
0
Արձագանքներ
2,083