Es 25 tarekan em: Normal, gexecik artaqinov: Erbeq haraberutyunner chem unecel, bayc amen or erb nstum em metro u nayum em txanerin, cankutyuna arajanum im mot u patkeracnum em te vonc em nranc het seqsov zbaxvum: Shata linum vor naev patketacnum em tr vonc em mi qani hogu het miangamic anum: Chgitem vonc azatvem ed mtqeric u hangist aprem:
Знаешь, я узнал тебя не по взгляду, а по тому, как ты смотришь в сторону — будто ждёшь кого-то, кто безнадёжно ушёл из дома. Но ирония в том, что в этот раз я пришёл слишком рано: ждал тебя там, где ты ещё не успела родиться, в те годы, когда тебя ещё не могло быть. В той, нашей прошлой жизни, у нас был дом с распахнутыми окнами, пропахший солнцем и сухой травой, а во дворе цвели дикие ирисы. Я до сих пор помню наше последнее прощание — ту ночь до самого восхода. Помню, как наши сердца бились барабанами в резонанс, и твои слова: «Уже рассвет, спи... тебе предстоит долгая дорога». Мы дали друг другу клятву: больше не искать чужой правды, не бороться за справедливость этого мира, а просто исчезнуть там, где нас не найдут ни государства, ни войны. Я обещал, что если смерть заберёт меня первым, я буду ждать тебя у нашего порога, сколько бы веков ни прошли. Я не нарушил слово, но путь оказался длиннее. Ту последнюю ночь я пролежал на поле боя, считая звёзды и дожидаясь рассвета. Я не сдава...
Կարդալ ավելինԵրբեմն մենք մայր Թերեզա ենք դառնում մի ուրիշ մարդու համար ելնելով սիրուց, խղճից, կարեկցանքից կամ իլուզիաներից՝ որ ունենք մեր գլխում տվյալ մարդու մասին: Մենք տանջվում ենք հոգեպես ու ֆիզիկապես, հավատարիմ ենք մնում մեր մտացածին սիրուն... Բայց մի օր, մի շատ արևոտ օր՝ լույս է սփռվում ու տեսնում ենք, որ օգտագործված ենք «զոհի» կոմից, որ կանգնած ենք կոտրած տաշտակի առաջ, միայն թե կորցրել ենք թանկագին ժամանակը ու ռեսուրսները: Կարևորն այն է, որ օբյեկտին ոտքի ենք կանգնավնում ու նա թքում է մեր հոգու մեջ, անգամ սիմվոլիկ շնորհակալ չի լինում իր կողքին մնալու ու իրեն սիրելու համար: Դրա համար էլ պիտի հիշենք, մենք ամենաշատն ունենք հենց մեր օգնության կարիքը... Լավ է ուշ, քան երբեք...
էս երկու տարի առաջ ամուսնացել եմ։ Ապրում ենք մերոնց հետ, մերս ու կնիկս սաղ վախտ կռիվ են անում։ Մորս մոտ կնգաս եմ քցում, կնգաս մոտ էլ մորս պաշտպանում եմ։ Արդեն նենց զգացում ա, որ իմ կնիկը իրականում մերս ա, պռոստը կնգաս ձևի համար ենք բերել
շրջապատումս սաղ ընգերներս ամուսնացել են երեխա ունեն բացի ինձնից։ Ես չեմ խոստովանում, բայց իգական սեռի հանդեպ բան չեմ զգում։ Մի աղջիկ կա հավանում ա, բայց մեղքս գալիս ա։ Չգիտեմ ինչ անեմ
Ես միշտ նիհար եմ եղել ու քաշիս հետ խնդիր չեմ ունեցել։ Վերջին տարում փորձությունների միջով անցա ու ութ կգ չաղացա։ Չեմ կարողանում հայելիով ինձ նայել։ Բայց դրա հետ մեկ տեղ շատ ավելի սեքսուալ ու ինքնավստահ եմ զգում, չնայած ինքս ինձ չեմ հավանում երբ հայելիում նայում եմ։ Էդ զգացումից տհաճության իմ արտացոլանքի հանդեպ, ավելի շատ եմ ուտում։ Ամեն գիշեր քնից զարթնում ու ուտում եմ, չեմ կարում կառավարեմ։ Գիտեմ, որ շատերի համար սա փոքր խնդիր ա, բայց ինձ ճնշված եմ զգում։
Հաճախ ես գալիս միտքս։ Ես քեզ չեմ փնտրում մարդկանց մեջ, որովհետև գիտեմ՝ եթե դու լինես ընդամենը մեկ կիլոմետր հեռու, ես նույնիսկ հոտով, քո ձայնով կգտնեմ քեզ, ես նույնիսկ ծործորակով եմ զգում քեզ։ Կտեսնեմ նորից քո գեղեցիկ ժպիտը, ինչպես առաջ, ու կհասկանամ, որ դա դու ես՝ քո պայծառ դեմքով, մի փոքր հուզված, բայց ուրախ սպասումով, որ ես գտա քեզ նորից ամենա անսպասելի տեղերում, մեր հերթական մտադրված բաժանումից հետո ։ Քո հայացքում նորից կկարդամ՝ «Ես հատուկ չէի մոտենում քեզ, մտածելով, որ դու կգտնես ինձ, ես սպասումեի քեզ ․․․», ինչպես միշտ էր լինում ․․․ Դու չգիտես, թե քանի անգամ է աչքիս առաջ գալիս քո ժպիտը, քո հիացած հայացքը, քո քալվացքը դանադաղ իփրև ինձ չես նկատե ու չես շտապում, խոսքերը անհույս և հուսադրող, զրույցները, քո կիսատ թողած խոսքերը․․․ մեր զրույցները և իմ խոստումները․․․ Չգիտեմ՝ ուզում եմ, թե ոչ, բայց փաստն այն է, որ չեմ կարող քեզ հանել մտքերիցս ես ասելեմ քեզ դու գիտեյր այդ մասին ․․․ ։ Քեզ հետ ես մենակ չեմ, առանց քեզ ․․․․․
es aftobusum hachax em grgrvum ete mot axchika linum kangnac kam sexmvach indz grgrvum em mi anqam sovorakani pes ashxatanqic tun eyi veradarnum u liqner aftobus@ dimacs axchik er kangnach u hetuyqov indz amen lusacuyci tak kangnelis aftobusi arqelakman zhamanak dimacis axchka hetuyq@ hpvum er arnantamis ahavor grgrvac vichak er mots u es ahavor hachuyq eyi zgum es aveli moteca et axchkan enpes vor arnandams hpvach mnar ir hetuyqin skzbum ansovor er iren da zgacvum er heto ancav u sksechinq irar hacheli vayelel u etpes minch ayn kangar@ erp ayt axchik@ ichav aftobusic ETE UNEQ NMAN DEPQ KXNTREM KISVEQ
Հաճախ եմ ինձ մի հարց տալիս, ինչպե՞ս ազատվեմ քո մասին մտքերից, մարդկանց մեջ քեզ փնտրելու սովորությունից, Քեզնից... Հաճախ եմ տալիս մյուս հարցս, թե իրո՞ք ուզում եմ քեզնից ազատվել: -Չգիտեմ: Քո հետ ես մենակ եմ, առանց քեզ՝ ավելի քան մենակ:
Գիշերը ծանր է, բայց իր մեջ մի աննկարագրելի խաղաղություն ու առեղծված է պահում: Մտքերս պտտվում են ու դանդաղ ամրանում հուշերի, անցյալի լռության և ամեն անհասկանալի զգացողության մեջ, որոնք կարծես քեզնից են ծնված, բայց չեն պահանջում բացահայտում կամ պարզաբանում: Կարծես ամեն քայլ, ամեն մոնտաժված հիշողություն ու առանձին պահ մի խորը, աննկատ, բայց ուժեղ կապ է ստեղծում, որն առաջ չի բերում խանդ կամ կասկած, միայն հանգստություն ու պատրաստակամություն՝ ընդունելու ամեն բան այնպես, ինչպես կա: Ամեն պահում զգացմունքներն ու մտքերը դանդաղ, առանց խոչընդոտների, իրար են հանդիպում, շարժվում մի տիեզերական հարթության մեջ, որտեղ մանրուքներն ու սահմանները կորցնում են նշանակությունը, ու մնում է միայն ուժը, որն հանգիստ է ու իրական: Այստեղ չկա պահանջ, չկա հետաքրքրություն, չկա անհրաժեշտություն որևէ բան բացատրել կամ պահանջել: Ուղղակի կա մի զգացմունք, որն հանգիստ է, ուժեղ ու անվերապահ, ու այն արդեն բավական է, որ յուրաքանչյուր պահի, յուրաքանչյուր լռության մեջ զգաս իմ մոտ լինելու ներկայությունը՝ առանց բառերի, առանց սահմանն...
Կարդալ ավելինԳիշեր է... Գիտակցության, ռոմանտիկայի, անձնական ցավի, անցյալի հուշերի, ապագայի անորոշության ու օդում կախված մտքերի տեղատարափ է իմ ուղեղում, իսկ սրտումս՝ կիսաքայքայված կարոտ, մասնատված զգացմունքներ, ափսոսանք, լքված լինելու ու միաժամանակ ինքնապաշտպանվածության զգացում: Քո մասին չգիտեմ էլ թե ո՞րերորդ գրվածքն ու երևի թե տրիլիոներորդ մտքերը: Ես գիտեմ, որ անգամ չես էլ կարող պատկերացնել , թե ինչ կա իմ մեջ քո նկատմամբ: Չգիտեմ էլ էս շնորհ է, թե անեծք: Բայց գիտե՞ս, ես զգում եմ որ ապրումներս ու զգացմունքներս անցել են մի նոր հարթություն, որտեղ խանդը կամ անինքնավստահությունը չեն որ ուղեկցում են, հիմա մի տեսակ տիեզերական խաղաղ եմ ու պատրաստ եմ ընդունել քո ու ճակատագրի յուրաքանչյուր որոշում... Միայն մի բան եմ ուզում իմանաս, որ իմ դեպի քեզ ընդառաջ գալու պատճառները կիրքը կամ հետաքրքրությունը չեն, այլ վերերկնային ու տիեզերական սերը...
Էս բոլոր օրերի ընթացքում ես էլ էի քեզ փնտրում՝ քամու հոսանքների մեջ, ձայների մեջ, անգամ լռության մեջ։ Էս աշունը ինձ սովորեցրեց, որ սերը չի կորչում, ուղղակի երբեմն թաքնվում է սպասման խորքում։ Այլևս չեմ վախենում․ հիմա վստահ եմ, որ ինչ էլ լինի, ճանապարհները նորից կխաչվեն։ Քանի դեռ կա էդ մի փոքրիկ կայծը՝ քեզ հիշելու, քեզ զգալու, գիտեմ՝ մենք դեռ պիտի գտնենք իրար։ Դեռ հիշում եմ քո դեղձային բույրը, մազերիդ շողքը՝ որ մեղմորեն էին շոյում դեմքս, ու ամեն անգամ էդ հիշողությունից սիրտս խաղաղվում և ալեկոծվում ...
Աշունը միշտ ցավոտ ու միաժամանակ հուսադրող ա լինում: Էս անգամ քեզ կարծես թե վերադարձրեց: Էնքան էի կարոտել, ու էնքան էի փակել աչքերս, որ էդքան երկար սպասված հանդիպումից շատ քիչ պատկերներ եմ հիշում... Բայց մի կարևոր բան զգացի, որ դու կաս, դու իմ հետ ես ու տիեզերքը երևի թե չի բաժանի ինձ քեզնից... Քո շնորհիվ եմ հասկանում, որ սերը կուրացնում ա ու փակում աչքերդ բոլոր բացասական երևույթների նկատմամբ... Իմ սերը ավելի ա մոտեցնում ինձ՝ քեզ, ու հիմա ինձ ոչինչ էլ պետք չի ես ունակ եմ դիմանալու, ունակ եմ սպասելու, մենակ թե դու ապրես, ինձ գնահատես ու սիրես...
Գաղտնիքներ
323
Մեկնաբանություններ
21
Արձագանքներ
2,091